ประวัตินักดนตรี ประวัติ Martha Argerich - ดอกไม้เหล็กประวัติ Martha Argerich - ดอกไม้เหล็ก
วันนี้ขอเปลี่ยนบรรยากาศมาเป็นเรื่องของดนตรีบ้าง ปกติเราเป็นคนชอบดนตรีแทบทุกชนิด นับตั้งแต่ดนตรีคลาสสิคไปจนถึงเพลงไทยเดิมหรือแม้กระทั่งเพลงสากลสมัยใหม่ แต่เราจะชอบพูดถึงดนตรีคลาสสิคโดยเฉพาะเรื่องของเปียโนมากที่สุด เพราะเป็นเครื่องดนตรีที่เราถนัดและมีประสบการณ์มานานกว่าเครื่องดนตรีอื่นๆ
วันนี้พอดีเราได้ดูวีดีโอคอนเสิร์ตจากเวปไซท์แห่งหนึ่ง ที่เล่นโดย Martha Argerich (มาร์ธ่า อาร์เกริช) นักเปียโนหญิงที่เรียกได้ว่ามีฝีมือเป็นที่หนึ่งในยุคนี้ เราจึงคิดจะเขียนบทความเกี่ยวกับดนตรีขึ้น เผื่อว่านักเรียนของเราจะเข้ามาอ่านไว้เป็นความรู้ หรือผู้ที่สนใจจะเข้ามาอ่านเพื่อความบันเทิงก็ไม่เป็นไร
Martha Argerich เกิดเมื่อวันที่ ๕ มิถุนายน พ.ศ. ๒๔๘๔ เป็นชาวอาร์เจนตินาโดยกำเนิด เธอเริ่มเล่นเปียโนเมื่ออายุ ๓ ขวบ พออายุได้ ๑๐ ขวบได้เปิดคอนเสิร์ตขึ้นเป็นครั้งแรก โดยเล่นเพลงที่มีเทคนิคค่อนข้างสูงทีเดียวสำหรับเด็กอายุเพียงเท่านั้น เช่น เปียโนคอนแชร์โต หมายเลข ๑ ของบีโธเฟน
พออายุได้ ๑๔ ปี ครอบครัวของมาร์ธ่า ได้ย้ายไปอยู่ที่ยุโรป ในช่วงนั้นเธอได้เรียนกับนักเปียโนชื่อดังที่ออสเตรีย ชื่อ Friedrich Gulda(ฟรีดริค กุลด้า) และอีกคนหนึ่งชื่อ Arturo Benedetti Michelangeli(อาตูโร เบเนเดตตี้ มิเชลแองเจลี่)
มาร์ธ่าได้รับรางวัลจากการแข่งขันหลายครั้ง และครั้งที่สร้างชื่อเสียงให้กับเธอมากที่สุดคือ การแข่งขันเปียโนโชแปงที่วอร์ซอว์ครั้งที่ ๗ ซึ่งเธอเป็นนักเปียโนหญิงคนแรกที่ได้รางวัลที่ ๑ นับตั้งแต่จัดการแข่งขันมา หลังจากนั้นมาร์ธ่าได้ออกแสดงการเดี่ยวเปียโนบ่อยครั้ง จนถึงช่วงหนึ่งเธอได้มีการเล่นร่วมกับเครื่องดนตรีอื่นบ้าง เช่น ไวโอลิน เชลโล่ หรือแม้กระทั่งเล่นเพลงสำหรับเปียโนสองตัว ด้วยเหตุผลที่ว่าเธอรู้สึก"โดดเดี่ยว"ในขณะที่เล่นเดี่ยวเปียโนนั่นเอง
เล่าประวัติมามากแล้ว ลองมาดูฝีมือของเธอกัน
เพราะเป็นแผ่นบันทึกการแสดงสดที่เธอเล่นเพลงเปียคอนแชร์โตระดับที่เรียกว่ายากมากถึง ๒ เพลง คือ เปียโนคอนแชร์โตหมายเลข ๓ ของรัคมานินอฟ และ เปียโนคอนแชร์โตหมายเลข ๑ ของไชคอฟสกี้
แผ่นเสียงของเพลงนี้ได้เป็นที่กล่าวขวัญกันในวงการอย่างมาก
บทเพลงในลิงค์ที่เอามานี้เป็นเพลงเปียโนคอนแชร์โตหมายเลข ๓ ของรัคมานินอฟ(เพลงที่กล่าวกันว่ายากที่สุดในโลก คนมักจะเรียกย่อๆว่า รัคทรี โดยเพลงนี้เริ่มเป็นที่นิยมจากหนังเรื่อง Shine ซึ่งชีวประวัติของนักเปียโนผู้หนึ่ง) ซึ่งได้ตัดเอาช่วงกลางเพลงที่ใช้ทำนองเดียวกับต้นเพลงมา แล้วเปลี่ยนเข้าสู่ท่อนไคลแม็กซ์ที่ทั้งวงออเคสตร้าและเปียโนได้ประสานเสียงกันอย่างยิ่งใหญ่ โดยตรงท่อนนี้เองที่เป็นท่อนที่เรียกว่ายากที่สุด เหตุเพราะว่ามีการใช้นิ้วทั้งสิบนิ้วเล่นคอร์ดเป็นกลุ่มๆไปอย่างต่อเนื่อง ดังและรวดเร็ว ซึ่งมาจางคลายลงตอนช่วง ๒ นาทีของคลิปนี้ แต่ทว่ามาร์ธ่าก็เล่นได้ดีมากทีเดียว ทั้งในแง่ของน้ำหนักที่แรงดีไม่มีตก และน้ำเสียงที่ไม่กร้าวแกร่งจนกลายเป็นหนวกหูซึ่งเป็นเทคนิคที่ทำยากสำหรับท่อนที่ต้องใช้แรงมากๆ ซึ่งถ้านักเปียโนคุมน้ำหนักไม่ดีพอ เสียงก็จะกลายเป็นแข็งกระด้างขาดความเพราะไป
สำหรับนักเรียนที่เล่นเปียโนนั้น เราอยากให้ลองฟังน้ำเสียงเปียโนของมาร์ธ่าให้ดีว่า เสียงเปียโนของเธอนั้น หนักแน่น มีพลัง แต่ก็ยังแฝงความนุ่มนวลกลมกลืนใสสว่างอยู่ภายใน ซึ่งเป็นสิ่งที่เหมือนกับไปคนละแนวทางแต่กลับกลายเป็นผสมผสานกันได้อย่างลงตัว อีกทั้งรูปแบบการเล่นอันเป็นเอกลักษณ์ของมาร์ธ่าอีกอย่างก็คือ การเล่นที่เร็วและมีการสวิงจังหวะเป็นระยะ(คือ เล่นไม่เคร่งกับจังหวะมากนัก ซึ่งเป็นเอกลักษณ์อย่างหนึ่งของการเล่นเพลงยุคโรแมนติคช่วงปลายตั้งแต่ลิซท์ลงมา) อย่างไรก็ดี ในสายตาเรา เราเห็นว่ามาร์ธ่าเป็นนักเปียโนที่เรียกได้ว่านั่งเก้าอี้สูงมากถ้าเทียบกับมาตรฐานการนั่งทั่วๆไปที่นั่งไม่สูงขนาดนี้ ซึ่งนั่นอาจเป็นได้ว่าสรีระของเธอเหมาะกับการนั่งแบบนี้ แต่เราไม่แน่ใจว่านักเปียโนคนอื่นๆทั่วไปถ้านั่งแบบเดียวกับมาร์ธ่านั้นจะมีปัญหาเรื่องการส่งแรงจากตัวไปสู่แขนและมือหรือไม่
ปัจจุบันนี้แม้เธอจะอายุ ๖๙ ปีแล้ว แต่มาร์ธ่าก็ยังมีการออกแสดงคอนเสิร์ตอยู่เป็นบางครั้ง ซึ่งแม้ว่าแรงของเธอจะตกลงไปบ้างตามวัย แต่น้ำเสียงที่ไพเราะและอรรถรสทางดนตรีของเธอก็ไม่ได้ถอยลงไปเลย
เขียนโดย เอกรัตน์
sourced:http://bulun.multiply.com/reviews
