เปียโน โซนาตา พาเธทีค (Pathetique) กับความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย เพิ่งอัพโหลดบทความเกี่ยวกับเพลง พาเธทีค ไปสดๆร้อน ก็ดันบังเอิญไปอ่านเจอบทความหนึ่งเขียนโดยอาจารย์ ดร. สุวรรณา วังโสภณ ใน magazine I play yamaha มา ซิ่งอาจารย์ได้บรรยายเพลงนี้ได้อย่างไพเราะ โดยส่วนหนึ่งของบทความมีอยู่ว่า
เปียโน โซนาตา บทนี้มีชื่อที่เบโธเฟนตั้งขึ้นเองว่า พาเธทีค (Pathetique) หมายถึง อารมณ์ที่ลึกซึ้งเต็มไปด้วยความรู้สึก ซึ่งเป็นลักษณะของโซนาตาประกอบด้วย 3 ท่อน และลักษณะของความรู้สึกที่ลึกซึ้งปรากฎให้เห็นตั้งแต่บทนำท่อนแรก
ท่อนแรกของโซนาตาบทเริ่มต้นด้วยส่วนนำ ลักษณะเชื่องช้าแบบช้าเคร่งขึม (Grave) ประกอบด้วยแนวทำนองที่ดำเนินไปในลักษณะของคอร์ดที่หนักแน่นโดยตลอด ซื่งมีความหนักหน่วง ลึกซึ้งเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยายได้ มีการใช้ความดังค่อยสลับกัน ซึ่งเป็นลักษณะเด่นของเบโธเฟนโยแท้ บทนำนี้จบลงด้วยการไล่บันไดเสียงแบบครึ่งเสียง (Chromatic Scale) ลงมาและต่อด้วยทำนองหลักของท่อนที่หนึ่งอย่างทันที
ท่อนนำบทนี้เป็นท่อนที่ดูเหมือนง่ายเพราะเล่นช้าๆ และส่วนใหญ่จะเป็นคอร์ดทั้งมือขวาและมือซ้าย แต่ความจริงแล้ว คอร์ดแรกที่ผู้เล่นทุ่มแรงกดลงบน Key ของเปียโนนั้น ซึ่งเป็นความรู้สึกที่ลึกซึ้งอย่างบอกไม่ถูก มันยากที่จะบรรยายถึงความกึกก้องที่ดังออกไปหลังจากที่กด Key เปียโนแล้วสะท้อนเสียงดังกึกก้องออกมา มันสามารถรวบรวมสมาธิของผู้เล่นพื่อเตรียมที่จะ Take Off การแสดง
ในวิดีโอที่เราดูไปนั้นเป็นการแสดงเปียโน Recital ของ Aya Nagatomi เธอสามารถบรรเลงเพลงนี้ออกมา ตามคำบรรยายความรู้สึกของเพลงข้างต้นได้อย่างดี